|
|
چون دید پدر به حالفرزند
|
|
آهی بزد و عمامهبفکند
|
|
نالید چو مرغ صبحگاهی
|
|
روزش چو شبی شد ازسیاهی
|
|
گفت ای ورق شکنج دیده
|
|
چون دفتر گل ورقدریده
|
|
ای شیفته چند بیقراری
|
|
وی سوخته چند خامکاری
|
|
چشم که رسید در جمالت
|
|
نفرین که داد گوشمالت
|
|
خون که گرفت گردنت را
|
|
خار که خلید دامنت را
|
|
از کار شدی چه کارتافتاد
|
|
در دیده کدام خارتافتاد
|
|
شوریده بود نه چون توبدبخت
|
|
سختیش رسد نه این چنینسخت
|
|
مانده نشدی ز غمکشیدن؟
|
|
وز طعنه دشمنان شنیدن
|
|
دل سیر نگستی ازملامت؟
|
|
زنده نشدی بدینقیامت؟
|
|
بس کن هوسی که پیشبردی
|
|
کاب من و سنگ خویشبردی
|
|
در خرگه کار خردهکاری
|
|
عیبی است بزرگبیقراری
|
|
عیب ارچه درون پوستبهتر
|
|
آیینه دوست دوست بهتر
|
|
آیینه ز روی راستگوئی
|
|
بنماید عیب تا بشوئی
|
|
آیینه ز خوب و زشتپاکست
|
|
این تعبیه خانه زایخاکست
|
|
بنشین وز دل رها کن ایندرد
|
|
آن به که نکوبی آهنسرد
|
|
گیرم که نداری آنصبوری
|
|
کز دوست کنی به صبردوری
|
|
آخر کم از آنکهگاهگاهی
|
|
آیی و به ما کنینگاهی
|
|
هرکس به هوای دل تکیراند
|
|
وز بهر گریختن تکیماند
|
|
بیباده کفایتست مستی
|
|
بی آرزو آرزو پرستی
|
|
تو رفته به باد دادهخرمن
|
|
من مانده چنین به کامدشمن
|
|
تا در من و در تو سکهایهست
|
|
این سکه بد رها کن ازدست
|
|
تو رود زنی و من زنمران
|
|
تو جامه دری و من درمجان
|
|
عشق ارز تو آتشیبرافروخت
|
|
دل سوخت ترا مرا جگرسوخت
|
|
نومید مشو ز چارهجستن
|
|
کز دانه شگفت نیسترستن
|
|
کاری که نه زوامیدداری
|
|
باشد سبب امیدواری
|
|
در نومیدی بسی امیداست
|
|
پایان شب سیه سپیداست
|
|
با دولتیان نشین وبرخیز
|
|
زین بخت گریز پایبگریز
|
|
آواره مباد دولت ازدست
|
|
چون دولت هست کام دلهست
|
|
دولت سبب گره گشائیست
|
|
پیروزه خاتم خدائیست
|
|
فتحی که بدو جهانگشادند
|
|
در دامن دولتش نهادند
|
|
گر صبر کنی به صبربیشک
|
|
دولت به تو آید اندکاندک
|
|
دریا که چنین فراخرویست
|
|
پالایش قطرهای جویست
|
|
وان کوه بلندکابرناکست
|
|
جمع آمده ریزههایخاکست
|
|
هان تانشوی به صابریسست
|
|
گوهر به درنگ میتوانجست
|
|
بیرای مشوی که مردبیرای
|
|
بیپای بود چو کرمبیپای
|
|
روباه ز گرگ بهره زانبرد
|
|
کین رای بزرگ دارد آنخرد
|
|
دل را به کسی چه بایدتداد
|
|
کو ناوردت به سالهایاد
|
|
او بیتو چو گل تو پای درگل
|
|
او سنگ دل و تو سنگ بردل
|
|
گر با تو حدیث اوبگویند
|
|
رسوائی کار تو بجویند
|
|
زهریست به قهر نفسدادن
|
|
کژدم زده را کرفسدادن
|
|
مشغول شو ای پسر بهکاری
|
|
تا بگذری از چنینشماری
|
|
هندو ز چه مغز پیلخارد؟
|
|
تا هندوستان به یادنارد
|
|
جانی و عزیزتر ز جانی
|
|
در خانه بمان که خان ومانی
|
|
از کوه گرفتنت چهخیزد
|
|
جز آب که آن ز رویریزد
|
|
هم سنگ درین رهست و همچاه
|
|
میدار ز هر دو چشم برراه
|
|
مستیز که شحنه در کمیناست
|
|
زنجیر مبر که آهنیناست
|
|
تو طفل رهی و فتنهرهدار
|
|
شمشیر ببین و سرنگهدار
|
|
پیشآر ز دوستان تنیچند
|
|
خوش باش به رغم دشمنیچند
|
|
مجنون به جواب آنشکرریز
|
|
بگشاد لب طبرزد انگیز
|
|
گفت ای فلک شکوهمندی
|
|
بالاترت از فلک بلندی
|
|
شاه دمن و رئیس اطلال
|
|
روی عرب از تو عنبربنخال
|
|
درگاه تو قبله سجودم
|
|
زنده به وجود تووجودم
|
|
خواهم که همیشه زندهمانی
|
|
خود بیتو مبادزندگانی
|
|
زین پند خزینهای کهدادی
|
|
بر سوخته مرهمی نهادی
|
|
لیکن چه کنم من سیهروی
|
|
کافتاده بخودنیم در اینکوی
|
|
زین ره که نه برقرارخویشم
|
|
دانی نه باختیارخویشم
|
|
من بسته و بندم آهنیناست
|
|
تدبیر چه سود قسمتاینست
|
|
این بند به خود گشادنتوان
|
|
واین بار زخود نهادنتوان
|
|
تنها نه منم ستمرسیده
|
|
کودیده که صد چو منندیده
|
|
سایه نه به خود فتاد درچاه
|
|
بر اوج به خویشتن نشدماه
|
|
از پیکر پیل تا پرمور
|
|
کس نیست که نیست بر وی اینزور
|
|
سنگ از دل تنگ منبکاهد
|
|
دلتنگی خویشتن کهخواهد
|
|
بخت بد من مرا بجوید
|
|
بدبختی را زخود کهشوید
|
|
گر دست رسی بدی در اینراه
|
|
من بودمی آفتاب یاماه
|
|
چون کار به اختیار مانیست
|
|
به کردن کار کار مانیست
|
|
خوشدل نزیم من بلاکش
|
|
وان کیست که دارد او دلخوش
|
|
چون برق ز خنده لبببندم
|
|
ترسم که بسوزم اربخندم
|
|
گویند مرا چرا نخندی
|
|
گریه است نشاندردمندی
|
|
ترسم چو نشاط خندهخیزد
|
|
سوز از دهنم برونگریزد
|
|
